เรื่อง:วีระศักดิ์จันทร์ส่งแสง
ภาพกวีพงศ์โสภา

#SaveMekongriver

เมื่อล่วงลึกเข้าไปในแดนลาว พวกเราก็กลายเป็นคนของเรือบุญมีโดยเต็มตัว ตามข้างทางหรือที่ปลายทางไม่มีคนรู้จัก  เหนือฝั่งแม่น้ำทางขวามือมองเห็นยอดเขาโดดเด่นที่จำได้ว่าเป็นภูชี้ฟ้า แต่ก็ดูห่างไกลเกินไปถึง  สัญญาณโทรศัพท์มือถือก็หายไปแล้ว  หลายวันถัดจากนี้เราต้องอาศัยกินอยู่ด้วยกัน และพูดคุยกันได้แต่ในหมู่พวกเราเท่านั้น 

คนไทยสิบกว่าคนกับกลุ่มเจ้าของเรืออีก ๕ คน จะใช้ชีวิตร่วมกันบนโลกลอยน้ำขนาดกว้างไม่ถึง ๓ เมตร ความยาว ๓๗ เมตรโอ้-จะว่าไปแล้วชีวิตคนเราก็ไม่ได้ต้องการพื้นที่มากมายนัก-มิใช่หรือ การเดินทางเที่ยวนี้ ถ้าจะพูดว่าเรามากับพระก็คงว่าได้ เพราะมีพระสงฆ์เป็นผู้นำขบวนจริงๆ

พระพี่กิตติศักดิ์ กิตฺติโสภโณ กับสหายพระสงฆ์นักกิจกรรมสังคมจากสวนเมตตาธรรม ฝาง (เชียงใหม่) กลุ่มหนึ่ง มาพบเมืองหลวงพระบางและเส้นทางเดินเรือสายนี้เมื่อหลายปีก่อน หลังรู้แน่ชัดว่าแม่น้ำโขงจะถูกแปรเป็นเส้นทางเดินเรือสินค้าขนาดใหญ่ หลวงพี่ปรารภว่าอยากจะทำอะไรเพื่อเป็นบันทึกอดีตของมหานทีแห่งอุษาคเนย์สายนี้เอาไว้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

ผมตอบรับคำชวนของหลวงพี่โดยไม่ลังเล เพื่อนช่างภาพก็คงเช่นกัน เขาชวนเพื่อนอีกสี่คนมาร่วมทีม ผู้ใหญ่ที่นิยมการเดินทางและถ่ายภาพอีกท่านขอร่วมทางมาด้วยพร้อมกับภรรยา  นักศึกษาปริญญาโทอีกคน  กับลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพี่อีกสามคน  โดยมีพี่น้อย-อาภาวดี งามขำ เป็นผู้นำทีม

รวมทั้งผู้อาวุโสวัยหลังเกษียณอีกสองท่าน ชายหญิงสูงวัยทั้งสองมาตามรอยทางของลูกชายที่เพิ่งล่วงลับ–พระหนุ่มที่ร่วมบุกเบิกเส้นทางมาด้วยกันกับหลวงพี่กิตติศักดิ์ นอกไปจากความเบิกบานตระการตา และจิตใจที่ดื่มด่ำไปกับธรรมชาติ  การเดินทางเที่ยวนี้จึงมีบรรยากาศของความหม่นเศร้าเจืออยู่ด้วย