เรื่องและภาพ: วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง
#SaveMekongiver

หลังแม่น้ำโขงไหลผ่านพรมแดนไปแล้ว จุดแบ่งเขตแดนไทย (ภาคเหนือ) – ลาว ดูพร่าเลือน ไม่มีคูคลองหรือแนวรั้ว ไม่เห็นหลักหมายตาใดๆ แต่ก็พอสังเกตเอาได้จากถนนและแนวเสาไฟฟ้าที่หายไป ตลอดระยะทางที่ล่องลงมาตามแม่น้ำโขงตั้งแต่ต้น บนฟากฝั่งทั้งสองด้านมีถนนและเสาไฟฟ้าขนาบมาด้วยตลอดทาง

ทางฟากขวามือหรือทางฝั่งไทยนั้น ถนนหมายเลข ๑๑๒๙ เลียบแม่น้ำโขงมาตั้งแต่สามเหลี่ยมทองคำ (เชียงแสน) จนถึงเขตพื้นที่อำเภอเชียงของ ต่อจากนั้นทางหลวงท้องถิ่นเลียบตามลำน้ำไปจนถึงจุดที่แม่น้ำไหลเข้าเขตลาว ฟากฝั่งขวาเขาเป็นอยู่กันอย่างนั้น ทางฝั่งซ้ายจะน้อยหน้าได้อย่างไร? คนฝั่งลาวจะนึกเปรียบเทียบทำนองนี้หรือไม่? ไม่รู้-แต่ถนนสายหนึ่งก็ถูกตัดเลียบเคียงมากับฝั่งโขง และมีแนวเสาไฟยืนเรียงเคียงมาด้วย บางช่วงเสาไฟออกจะสูงใหญ่กว่าทางฝั่งไทยด้วยซ้ำ ทั้งที่ตลอดเส้นทางสังเกตดูว่ามีบ้านเรือนคนอยู่ห่างๆ เพียงประปราย

จนเมื่อแม่น้ำทั้งสายตกอยู่ในเขตแดนลาวทั้งสองฟากฝั่ง ถนนและทิวเสาไฟก็หายไปด้วยแม่น้ำโขงไหลไปกลางการห้อมแหนของทิวเขาลิบลับเรียงรายสุดสายตา นายเรือบุญมีชี้ให้เราดูสันเขาเตี้ยๆ เทือกหนึ่งที่ลาดลงมาสู่ฝั่งน้ำทางฝั่งขวา และบอกว่าสันปันน้ำของเขาเทือกนั้นแหละเป็นสันปันเขตแดนประเทศ เห็นนกบางตัวบินโฉบข้ามทิวเขาตามมาด้วย นกจรจากในเมืองได้แต่ร้องตะโกนถามมันในใจ
“เฮ่ย มึงข้ามแดนมาได้หรือ? ไม่เห็นคาบพาสพอร์ตมาด้วย?”