เรื่อง :วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง
ภาพ : กวี พงศ์โสภา

#SaveMekongriver

เรือในแม่น้ำ ข้ามร่องน้ำลึกสลับข้างไปมาอย่างไม่เคร่งครัดกับพรมแดน บางทีเรือลำใหญ่เข้าเฉียดชิดฝั่งด้านใดด้านหนึ่ง ใกล้จนแลเห็นเม็ดทราย-เม็ดทรายที่ก่อตัวทับถมกันเป็นสันทราย ครั้นโดนคลื่นเซาะสะเทือนก็ทิ้งตัวโรยลงสู่น้ำเป็นสาย ร่วมเดินทางไกลไปด้วยกัน แนวเนินทรายค่อยแหว่งวิ่นลงทีละเล็กละน้อยจนเสียสมดุลก็พังทลายลงทั้งแถบ มีอยู่มากครั้งเหมือนกันที่เราได้เห็นกำแพงทรายในห้วงขณะที่มันกำลังล่ม เป็นไปได้ไหมว่านั่นเป็นภาพจำลองเรื่ององค์รวมของนิเวศธรรมชาติที่ฝั่งน้ำโขงกำลังฉายให้เราเห็น เมื่อสั่งสมวิกฤตไว้จนเต็มอกก็พังครืนลงทั้งระบบ

น้ำซัดเซาะหนักเข้าก็พังลามไปถึงตลิ่ง ไร่นาหายวับเหมือนถูกสาป บ้านเรือนก็หายไปด้วย บางหมู่บ้านหายไปทั้งบ้าน ไม่เหลือร่องรอย การพังทลายกินเข้าไปในแผ่นดินได้ไกลอย่างคาดไม่ถึง ดินหายและดินงอกระหว่างสองฟากฝั่งสลับข้างกันไปมาไม่แน่นอน เป็นที่ยินดีของฝ่ายที่ได้เพิ่ม แต่เป็นความรันทดสลดใจของผู้สูญเสียทว่าแม่น้ำก็ยังคงเป็นเช่นนั้น  ไหลหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตในลุ่มน้ำอย่างปรานี แต่ไม่พะวงกับทุกข์โศกของใครเช่นเดียวกับสายน้ำแห่งกาลเวลาที่มีแต่ไหลไปข้างหน้าโดยไม่ไยดีกับเสียงอ้อนวอนหรือคำคร่ำครวญของชีวิตใดในโลก