คำ:สิริวตี
ภาพ:ณวรัญญ์ ศิริสุนทร

แด่โขงแห่งศรัทธา ที่ข้ารัก
จะว่ายวักอย่างไรเมื่อไร้บ้าน
จะสูญพันธุ์ เผ่าพงศ์ ซึ่งซมซาน
คงเหลือเพียงตำนานอย่างจีรัง

เคยลอยคอต่อรักเมื่อน้ำหนุน
เคยว่ายวุ่นราวคนจะคลุ้มคลั่ง
เคยใช้คลื่นเคี้ยวคดมาบดบัง
ไม่ทุเรศทุรังเหมือนบัดนี้

โอ้เพื่อนพ้องน้องข้าพญาพ่อ
ก็เหี่ยวห่อหนีหายไม่รู้ที่
บัดซบ! เหย้าอู่ เคยอยู่ ดี
ต้องคอยเลื้อยหนีบนสีทราย

น้ำตาตกตามาแต่ต้น
น้ำโขงเข้าตาจนมาหล่นหาย
รอมือใดอีกเล่าเฝ้าทำลาย
ให้รอวันวอดวายไปกับตา

จะอยู่ไปวันวันอย่างนั้นหรือ
ไม่รู้จักหยุดยื้อยุดตรงหน้า
สักวันเถิดกี่มากน้อยรอยนาคา
ที่กำลังเลื้อยลาอยู่ไรไร

วิญญาณ ปู่ปกปักร่วมรักษา
วิญญาณ แห่งพญาอันยิ่งใหญ่
คุ้มโขงทองของเราใช่เผ่าใด
ตอนนี้จะคุ้มใครในโขงนั้น

เขาเคยร้องรำลำนำถวาย
มีทั้งหญิงชายอยู่ที่นั่น
ใบตองบายศรีธูปกี่อัน
เหลือแต่เงาควันและขวัญเมือง

หมดแล้วหมดแล้ว
ศรัทธา โหยแผ่วเคยลือเลื่อง
หมดแล้วโขงคุ้งความรุ่งเรือง
เหลือเพียงเหลืองเรืองรองของกองทราย

หมดแล้วหมดแล้ว
เสียงสวดมนต์แผ่วก็แว่วหาย
แต่โขงข้า-นาคายังคอยคาย
พิษอานุภาพสุดท้ายที่ปลายน้ำ

#SaveMekongriver