ผู้แต่ง : ยาหยี ณัชชา
ภาพ: ชูลี สุชาติ

เธอรู้ไหม ฉันคิดถึงเธอแค่ไหน
ในวันที่ร่างกายของเธอกลายเป็นเถ้าถ่าน
เธอจากฉันไปแล้วตลอดกาล
แต่ต่อมา ฉันก็ได้รู้บางสิ่ง

เธอไม่ได้จากไปไหน
แต่อยู่ในสายลม
สายลมที่พัดมาอย่างแผ่วเบา
คืออ้อมกอดของเธอที่ปลอบประโลมฉันยามเหงา

เธอไม่ได้จากไปไหน
แต่อยู่ในแสงแดด
แสงแดดที่ส่องลงมาจากฟากฟ้าไกล
คือไออุ่นจากเธอที่ฉันโหยหา

เธอไม่ได้จากไปไหน
แต่อยู่ในหัวใจ
หัวใจของฉันที่เปี่ยมด้วยรักจากเธอ
รักที่เรามีให้กันตลอดมา

คิดถึงเธอเมื่อใด
ฉันจะสัมผัสที่หัวใจ
ที่ตรงนั้น สายใยแห่งความผูกพันยังคงอยู่
และจะคงอยู่ต่อไป ตราบนานเท่านาน