บทกวี : สิริวตี
ภาพ : ชูลี สุชาติ

เข้าขบวนรวดเร็วอย่างเร่งรีบ
เบียดอัดบีบในขบวนล้วนแปลกหน้า
ราวให้จับมือก็ไขว่ใครก็คว้า
หัวโยกเยกไปมาประสารถ

สถานีต่อไปครรไลเคลื่อน
มือไม่เลื่อนจับราวถึงคราวอด
ป้ายตรงนั้นเขียนดักของนักพรต
บางคนมองสลดอดนั่งมัน

สถานีต่อไปใครจะลุก
เท้าหลายเท้ายื่นบุกอย่างมุ่งมั่น
ครั้นคนลุกความมั่วเข้าพัวพัน
โชคยังดีแย่งทันได้นั่งลง

ง่วงแสนง่วงช่วงเช้าเราก็ง่วง
สายตาใครทักท้วงอย่างไสส่ง
ประตูเปิดคนยืนยังยืนยง
คนเข้าใหม่เดินตรงมาแย่งตาม

ประเดี๋ยวมือประเดี๋ยวเท้าก้าวต่อก้าว
แขนยาวยาวยื้อแข่งยื่นแซงข้าม
เป็น​วงวัฏเห็นอยู่ทุกครู่ยาม
เช้าและเย็นเห็นนามความช่วงชิง

เช้าวันใหม่มีตะวันของวันใหม่
ป้ายต่อป้ายเปลี่ยนไปไม่หยุดนิ่ง
เขาก็ก้าวเราก็ก้าวเท้ายาวจริง
ต่างคนต่างรีบวิ่งไม่เว้นวัน