บทกวี: กันย์นรา พิชาพร
ภาพ : ชูลี สุชาติ

เรื่อเรืองขอบคุ้งของทุ่งหญ้า
ลออตาอุ่นอ้อมหอมความฝัน
เมฆขาวพราวฟ่องคล้องตะวัน
งามสรรขอบฟ้าทิวากาล

ตะวันลาคราเคลื่อนพลันเลือนลับ
ราตรีเยือนเดือนประดับกับมืดม่าน
โลกหมุนเลื่อนเคลื่อนไปในจักรวาล
ดลดาลวันและคืนชื่นชีวิต

ตัวตลกบางครั้งยังร้องไห้
เศรษฐีใหญ่อาจพลิกผันสวรรค์ปิด
ยาจกอาจฟื้นตัวสุดขั้วคิด
นักบุญอาจพ่นพิษผิดศีลธรรม

ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหนทุกข์ปนสุข
ชีพเคล้าคลุกชอบกับชังวันยังค่ำ
มีมืดมีสว่างต่างรอยกรรม
สุดเถื่อนถ้ำยังเหลือรอดทางปลอดภัย

พรุ่งนี้ลุกปลุกพลังหวังในจิต
สู้ชีวิตกันต่อพอแก้ไข
ตะวันรุ่งพรุ่งนี้อาจมีชัย
สู่หนทางสว่างไสวปลายอุโมงค์

เรืองรองทองอรุณกรุ่นพิภพ
สุขสงบเย็นตายามฟ้าโปร่ง
ชีวิตกับความหวังต่างยึดโยง
เรียวรุ้งโค้งแสนงามยามฝนซา