เรื่อง :สิริวตี
ภาพประกอบ:จรรย์สร บัวภา

ไม่อยากให้ทุกคนพลาด “ฝูงนกอพยพ” ของ พี่โย เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
‘คุณจะเป็นนักเขียนได้อย่างไรหากคุณไม่อ่าน’ มันไม่ใช่ประโยคนี้หรอกที่ทำให้ฉันอ่านหนังสือ แต่เป็นเพียงเพราะฉันอ่านตัวหนังสือของเขามาเนิ่นนานนัก ไม่ว่าเขาจะเขียนเรื่องสั้น หรือนวนิยาย กลิ่นอายภาษาแห่งกวีไม่เคยจางจากในเรือนภาษาของเขาเลย ถ้อยคำอันงดงามไพเราะในฝูงนกอพยพทั้ง 5 ภาค สะท้อนบนตัวตนที่มั่นคงชัดเจนอันเป็นเอกลักษณ์

เขาทำให้นวนิยายเล่มนี้อ่านง่ายขึ้นด้วยบทเล็ก ๆ ที่แยกย่อยใน 5 ภาค แต่ละบทไม่ยาว เป็นเอกภาพจบในตัวเอง แต่ก็เรียงร้อยด้วยตัวบท ขมวดเป็นนวนิยายสำคัญที่ควรอ่านเรื่องหนึ่ง
บนเรื่องราวชีวิตที่ทับซ้อนทั้งจริงและปรุงขึ้นเป็นโครงเรื่องที่เหลื่อมทับกันเสมือนบทเพลง Canon in D major ของ Johann Pachelbel ตัวละครมีทั้งชีวิตจริงและไม่อาจจับต้องได้ เขาเล่าเรื่องราวของสงกรานต์หรือแดง ลูกชายนางลั่นทม ตั้งแต่วัยเยาว์ ที่ไปทำงานที่ไทเปแล้วส่งเงินมาให้แม่ ภายหลังแม่ของเขาโดนแก๊งค์คอลเซ็นเตอร์หลอกจนเงินไม่มีติดบัญชี จนสุดท้ายแดงกินหอยดิบที่ไปงมจากลำธารปนเปื้อนสารเคมี… สลับกับเรื่องราวของเขาเองตั้งแต่ก่อนมาเป็นนักเขียนหนังสือจนไปพักที่หมู่บ้านศิลปิน ซ้อนทับกับชีวิตผู้คนมิตรภาพในหมู่บ้านศิลปิน

แม้ว่า ‘เราต่างเป็นนกอพยพและเป็นชายขอบแห่งโลกอารยธรรมและอนารยธรรม’ เขาได้ฝากรอยยิ้มความงาม มิตรภาพเอาไว้มากมายในแต่ละบท

ขอยกตัวอย่างเล็กน้อยนะคะ

โรสมักจะใช้ตะเกียบคีบของหมักของดองต่างๆที่เธอกำลังลงมือทำอยู่ก่อนยื่นส่งให้พวกเขาเหล่านั้นได้ลิ้มชิมรส พลางจ้องมองสีหน้าอาการและอากัปกิริยาที่บังเกิดขึ้นกับลูกค้า ครั้นเมื่อเห็นว่าผู้ลิ้มชิมพยักหน้าอย่างพอใจในรสชาติแปลกใหม่ เธอก็จะส่งเสียงครางฮึมออกมายาวเหยียด ก่อนตบมือให้ตนเองและโลกที่เธออาศัยอยู่ (หน้า 59)

ผมจรจากโรงงานรองเท้าแห่งนั้นและผองเพื่อน ด้วยรองเท้าผ้าใบคู่เก่าซอมซ่อ เพราะไม่มีเงินเพียงพอที่จะซื้อรองเท้าคู่ใหม่ ผมตัดสินใจลาจากเมืองแห่งนั้นหลังจากได้รู้จักกับสามีภรรยาคู่หนึ่ง ผ่านงานวรรณกรรมและจดหมายก่อนจะกลายเป็นญาติน้ำหมึกต่อเนื่องยาวนาน (หน้า 284)

ย่อหน้านี้อ่านไปก็ยิ้มไป ดวงหน้าและรอยยิ้มอบอุ่นใจดีของอาจารย์ชมัยภรก็ผุดขึ้นทันที รู้เลยว่าหมายถึงครอบครัวบางคมบาง ยามเยาว์อันพรั่งพรูสู่นกอพยพ ยังไม่มีใครสามารถซ่อมโลกอันแหว่งวิ่น เราทุกผู้จึงเสมือนนกบาดเจ็บ

#อ่านหนังสือยามว่างกันเถอะค่ะ นอกจากการอ่านหนังสือช่วยถนอมสายตา คุณยังได้สัมผัสแผ่นกระดาษ เสียงพลิกหน้าใหม่ กลิ่นหนังสือ ไปสู่เสียงแท่นพิมพ์ หยาดเหงื่อแห่งการประสานงาน ทุกสิ่งที่เอ่ยอ้างต่างชีวิต
ให้หนังสือพาคุณไป พร้อมสายใยความรักของทุกชีวิตที่อยู่เบื้องหลังนะคะ