บทกวี:มีนา ฟ้าศุกร์
ภาพ :ชูลี สุชาติ

อกแม่อิ่มยามลูกโอบยังอบอุ่น
ยังเคยคุ้นกรุ่นกลิ่นถวิลหา
อกอื่นใดก็ไม่อุ่นคุณมารดา
แม้ล่วงเลยผ่านเวลายังตราตรึง

ลูกเคยกอดแนบแน่นอย่างแหนหวง
ในทุกช่วงวัยวันยังฝันถึง
แม้อยู่ห่างก็ไม่คลายหายคำนึง
ยังลึกซึ้งลึกล้ำเฝ้ารำพัน

ก่อนลูกออกจากบ้านโหมงานหนัก
ขอหนุนตัก..กอดหอม..แม่..จอมขวัญ
รับความรักจากไออุ่นหนุนชีวัน
เพื่อเติมฝันเติมไฟไว้สู้งาน

แต่วันนี้..ไม่ได้กอดแม่แผ่ความรัก
ต้องห่างตักแรมร้างมาห่างบ้าน
มิอาจทนความลำบากที่ยากนาน
ยิ่งสงสารพ่อแม่ย่ำแย่เกิน

ลูกจำใจจากบ้านนานวันแล้ว
ไร้วี่แววหวนกลับบ้านคงนานเนิ่น
เพราะว่าฝันยังอีกยาวให้ก้าวเดิน
หวังเก็บเงินสักก้อนย้อนกลับเรือน

อกแม่อิ่มยามลูกโอบยังอบอุ่น
คือต้นทุนรักจากใจหาใครเหมือน
วันนี้..ลูกถึงเวลากลับมาเยือ
น้ำตาเปื้อน..กอดภาพสุดท้าย..แม่ตายแล้ว