บทกวี : ระริน​ ละลาน
ภาพ :นันท์ณิศา

โดยความฝันความรักของนักอ่าน
มาดลดาลไฟรักต่อนักเขียน
และคืนวันเดียวดายที่ว่ายเวียน
หลากกระแสแปรเปลี่ยน​ให้เรียนรู้

ด้วยซาบซึ้ง​ตรึงใจยามได้อ่าน
จึงส่งผ่านสิ่งทั้งหลาย​มุ่งไปสู่
เมฆละล่องลมหนาวฝนพราวพรู
เพื่อขานรับเพลงกู่ฟ่องฟูใจ

โลกปรากฏ​งดงามเมื่อยามอ่าน
ดังกำหนดรสหวานให้หวั่นไหว
เป็น​ความงามตามต่อช่อดอกไม้
ส่งผ่านไปจนเห็น​เช่นหมายความ

หากเยี่ยมยลดลใจให้คนอ่าน
ได้เบิกบานหยุด​ยั้ง​ตั้ง​คำถาม
จดจิตจ่อก่อประกายฉายวาววาม
คือนิยามผู้แบ่งปันปั้นบทกวี