เรื่องและภาพ: ชูลี สุชาติ

เช้าวันใหม่กับคำถามที่ถาโถมเข้ามา มันเป็นคำถามเดิมๆ กับห้วงอารมณ์รู้สึกเคว้งคว้าง นั่งอยู่ในห้องโดยสารเพียงลำพัง เปิดวิทยุ ฟังเพลง กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่าย อยากพักวางเพื่อเปิดพื้นที่โล่งว่าง ไกลห่างความวุ่นวาย ที่ไหนก็ได้แค่เพียงปลดปล่อยพันธะเบื้องหน้า บางอารมณ์วูบไหวโหยหาอดีต จมอยู่กับความท้อแท้ถดถอย

หลับตาสูดลมหายลึกๆ นึกถึงภาพตัวเองยืนอยู่กลางสะพานข้ามสายธารอันเชี่ยวกราก แหงนมองฟ้ากว้าง เพ่งพินิจการเลื่อนไหลไร้ทิศทางของหมู่เมฆหลากหลายทรวดทรง เมื่อใดที่มีสติ ตระหนักรู้ถึงคุณค่าชีวิต…มีเพียงขณะเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะพานพบกับอะไรบนหนทางข้างหน้า หากใจยังเชื่อมั่นและศรัทธาก็มุ่งหน้าเดินต่อไป