เรื่องและภาพ: ชูลี สุชาติ

บางห้วงยามเกิดคำถามขณะเพ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง
สายลมพัดผ่านมา จนกิ่งและใบไม้หลู่กิ่วตามแรงลม
ระหว่างนั้น…มีคำถามอันเกิดจากอารมณ์ที่วูบไหวไปกับสิ่งต่างๆ
บางอย่างหล่นหายรายทาง ทว่ายังมีเศษอารมณ์คั่งค้างและตกตะกอน
รู้สึกเหงา อ้างว้าง และคิดถึงมิตรสหายที่เคยแนบแน่น
เสียงหัวเราะ…บทสนทนาปลอบประโลมให้กำลังใจ
เสมือนตอกย้ำให้รู้ว่าในโลกอันกว้างใหญ่ใช่มีเราเพียงลำพัง

ว่ากันว่าสัมพันธภาพคือห่วงโซ่ที่เชื่อมโยงถึงความเป็นมนุษย์และการมีอยู่
ก็คงคล้ายกับธรรมชาติของน้ำ จากป่าเขา ลำธาร ก้อนเมฆ แสงแดด สายลมและไอน้ำ หลอมรวมเป็นก้อนเมฆมากๆ เข้า ก็แปรสภาพเป็นเม็ดฝนที่หลั่งรดลงมาจากฟากฟ้า ลงสู่ดิน สู่แอ่งน้ำ หล่อเลี้ยงสรรพสิ่งและมหาสมุทร เพื่อระเหิดแห้งล่องลอยไปยังจุดกำเนิด