บทกวีและภาพ:’โชคชัย บัณฑิต ‘

๑.จากด่านปาดังเบซาร์
มาเลเซียวันเสาร์-ทุ่งข้าวสวย
หมอกก็ช่วยเป็นฉากหลุดจากฝัน
เขียวยาวหยียดเสียดฟ้ารับตาวัน
บนรถไฟสายสั้นความฝันยาว

สู่ฉากใหม่ชานเมืองมัสยิด
บางบูกิต*บิดค้อมน้อมเมฆขาว
ผ่านสวนปาล์มข้ามเมืองร้อยเรื่องราว
ผ่านทุ่งข้าว ศาลเจ้าจีน ร่วมสัญจร…

๒.ข้ามท่าสู่ปีนัง
บัตเตอร์เวิร์ทสู่ปีนังข้ามฝั่งน้ำ
ความทรงจำข้ามฟ้าถลาร่อน
จากท่าน้ำปีนังข้ามฝั่งย้อน
ศตวรรษเก่าก่อนสะท้อนมา

ตะลึงใจในเฉดอิมเพรสชั่น
เมืองทั้งเมืองราวภาพฝันประจันหน้า
หรือภาพเขียนเพียรผจงหลงเวลา
ข้ามขอบฟ้ามาพบเกินลบเลือน

คือไข่มุกแห่งบูรพาทิศ*
ภาพชีวิตเคลื่อนไหว-ยุคไหลเลื่อน
ยังสถิตเสถียรไม่สะเทือน
ยังคงเหมือนภาพเก่าเฝ้าสะท้อน

ท่องตรอกซอยทรงชิโนโปรตุกีส
เก่าอดีตบันดาลจากกาลก่อน
ยังร่วมยุคร่วมสมัยให้สัญจร
ใช่ละครย้อนสมัยในทรงจำ

เหมือนพลัดหลงเวลาข้ามมาพบ
ชื่นทำนบหัวใจที่ใสฉ่ำ
เช่นฝีแปรงแต่งเฟรมอิ่มเอมคำ
ชุ่มสีน้ำฉ่ำกวีชื่นชีวิต

๓.ยังคงทรงจำ
มาเลเซียวันเสาร์-ทุ่งข้าวสวย
เมืองรุ่มรวยรากเหง้าเร้าจริต
ลมทะเลเห่ท่าวันอาทิตย์
เฝ้าพินิจปริศนาฟ้าปีนัง.

*บูกิต ภาษามลายู แปลว่าภูเขา
*ไข่มุกแห่งบูรพาทิศ คือสมญาที่ชาวตะวันตกให้ไว้แก่ปีนัง