————————
บทกวี ‘เสรี ทัศนศิลป์’
ภาพถ่าย :

.
ความคิดถึง..
คือคำนึงค้อมคำนับกับบางสิ่ง
บนทางผ่านผูกพันฝันและจริง
ที่เคลื่อนไหววนวิ่งในทรงจำ
.
คนทุกใครใจทุกดวงมีท่วงท่า
ของเบื้องหลังเบื้องหน้าเคยฝ่าย่ำ
รอยประทับจับจิตชี้ทิศนำ
ย้อนดื่มด่ำความหลังต่างรูปทรง
.
คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อน
ตะวันเดือนดาวฟ้าน่าลุ่มหลง
คิดถึงธารน้ำใสในไพรพง
งดงามดงระดาดวงพวงดอกไม้
.
คิดถึงทุ่งรวงข้าวหนาวลมโบก
ดอกหญ้าโยกโยนเปลเห่เช้าใหม่
แมลงปอล้อปีกระริกไกว
ชมดอกใบธิดาดินถิ่นท้องนา
.
ห้วงทะเลเวลาพาพลัดพราก
สู่อีกฟากปัจจุบันดั้นค้นหา
ภาพเก่าก่อนไหลผ่านม่านนัยน์ตา
อยู่กลางป่าศิวิไลซ์ของใจเมือง
.
ในอ้อมกอดโชคชะตาป่าปูนอิฐ
หลายวิกฤตไล่ล่าวางท่าเขื่อง
หลายเหตุการณ์แย้มยิ้มอิ่มรุ่งเรือง
ล้วนเล่าเรื่องดีชั่วโดยตัวมัน 
.
ทุกบทเรียนเขียนจำนำสู่คิด
มุมสว่างมืดมิดกางปิดกั้น
เก่าในใหม่ ใหม่ในเก่า เคล้าคลึงกัน
ตามวงวันผ่านล่วงของห้วงวัย
.
ความคิดถึงหวนกลับไปรับรู้
เปิดประตูสู่สำนึกระลึกได้
พฤติการณ์ พฤติกรรม ย้ำเป็นไป 
สอนชีวิตสอนจิตใจรู้ใคร่ครวญ