บทกวี: อังคาร จันทาทิพย์
ภาพ : ชูลี สุชาติ

คลื่นนำเปลือกหอยมารายไว้ชายหาด
คลื่นสาดเพราะลมร่ำคร่ำครวญหวน
จากโค้งฟ้าครามผ่านน้ำครวญ
ถึงฟากฝั่งสีนวลแห่งเนียนทราย

ครามคลื่นครื้นครั่นเพลงนั้นเจ้า
กล่อมงามความเหงาอยู่เช้าสาย
ครามคลื่นเขียนความงามความเดียวดาย
เช่นฝ้ายเมฆเฝ้าเย้าหยอกฟ้า

ทะเลเอยเย้าหยอกฝันในวันเศร้า
ฟ้าเอยเคยเฝ้าคะนึงหา
เผยบางอย่างบางความหมายแก่สายตา
บรรณาการจากเวลาไม่จีรัง

เช่นรอยเท้า รอยทรายกับปรายคลื่น
คลายคืนคลื่นกระทบก็กลบฝัง
ใจเอยผ่านการเคี่ยวกรำโดยลำพัง
จึงเหลือเพลงคลื่นยังให้ฝั่งยิน

จึงเหลือเพลงคลื่นยังคืนฝั่งหาด
ซัดสาดฝั่งใจไม่รู้สิ้น
ในเวิ้งว้างยังส่วนซีกกระผีกริ้น
นางนวลยังโบกบินอยู่เช่นเคย

ยังโบกบินไปในความไพศาล
แห่งห้วงฝันวันวาน ผ่านเผย
เป็นนางนวลตัวเก่า เจ้าเอย
ค้นหาสิ่งผ่านเลยและเป็นนิรันดร์

ผ่านเลยและเป็นนิรันดร์ในฝันเจ้า
ทั้งรอยปีก รอยเท้า ถักทอฝัน
หัวใจเอยความรักจะถักวัน
และคืนที่คงมั่นบรรณาการ…

พฤษภาคม 2542 / จากรวมบทกวี ‘คนรักของความเศร้า’