บทกวี : ศิวกานท์ ปทุมสูติ
ภาพ : ชูลี สุชาติ

  อ้ายหนูรู้ไหม             ว่าทำไมต้นข้าว
จึงอายุยืนยาว            กว่าเขาหิน
ปริศนาคำทาย           คำที่ยายเคยถาม
คิดถึงยายทุกยาม      ยังได้ยิน
เมื่อเด็กไม่คิดเลย       ภูเขาเคยสูงใหญ่
จะเตียนราบไปได้       ถึงติดดิน

  อ้ายหนูรู้ไหม            ว่าทำไมรวงข้าว
จึงนอบน้อมรวงน้าว    พระธรณิน
ยายทายยายเฉลย      หลานไม่เคยรู้ค่า
มิหนำซ้ำยังว่า            เหลวไหลสิ้น
ไม่ซึ้งคำทาย              ว่าแท้ยายสอนสั่ง
ให้รู้นอบน้อมดั่ง         ข้าวน้อมดิน
กตัญญูรู้คุณ               แผ่นดินขุนเลี้ยงข้าว
น้อมรอยไถรอยท่าว   ในพื้นถิ่น

   อ้ายหนูรู้ไหม          เขาว่าในเม็ดข้าว
นั้นมีเลือดสีขาว          ของแผ่นดิน
ยายตาย่าปู่                รู้ไม่รู้ก็ฟัง
เชื่อโบราณไว้มั่ง         ไม่ดูหมิ่น
โพศรีโพสพ                ยายเคารพกราบไหว้
ทูนข้าวตอกดอกไม้      อยู่นิจศีล
ประเพณีทุ่ง                  ยายยังมุ่งสืบสาว
น้อมแม่ขวัญเม็ดข้าว    ประดับดิน

   วันคืนตื้นเขิน              เจ็บปวดเกินหนอยาย
เลือดไปหกข้าวไปหาย   ในบุรินทร์
รู้แล้วยายจ๋า                   ว่าคุณค่าเม็ดข้าว
กลั่นเม็ดเลือดสีขาว         เลี้ยงแผ่นดิน
เชื่อแล้วยายจ๋า               ว่าผืนนาต้นข้าว
ต้องอายุยืนยาว               กว่าเขาหิน