เรื่องและภาพ:ชูลี สุชาติ

โลกมีเรื่องเล่าคู่รักมากมาย บางคู่สมหวังได้อยู่ร่วมกันตราบจนวาระสุดท้าย ทว่ายังมีอีกหลายคู่ที่ต้องพลัดพราก รอคอยวันเวลาจนกว่าจะได้พบกัน

ปลายปี ๒๕๕๘ อดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยมปลาย “กางเต๊นนอน ดูทะเลหมอกที่เขาศูนย์” ผมไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีบรรยากาศเช่นนั้นที่เขาศูนย์ ดินแดนที่ครั้งหนึ่งเคยคุกรุ่นด้วยฝุ่นควันจากการระเบิดแร่ สลับเสียงควันปืน คำสบถ และการร่ำไห้ ของบรรดานักเสี่ยงโชคที่หลั่งไหลไปรวมกัน อ่านข้อความที่เธออธิบายว่า เป็นการพาพ่อและแม่ไปรำลึกอดีต เพราะพ่อและแม่ของเธอมาพบรักกันที่นี่…ที่ “เขาศูนย์”

สำหรับผม ยังมีเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวอีกคู่หนึ่ง แม่ค้าขนมจีนน้ำยาอยู่ที่อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ เธอตัดสินใจยุติปัญหาด้วยการปิดร้าน ฝากลูกสาววัยสองขวบ ไว้ให้พี่สาวช่วยเลี้ยงดู แล้วรับงานที่มีคนว่าจ้างให้ไปเป็น “เถ่าชิ่ว” (แม่ครัว) ที่ร้านข้าวแกง ณ เหมืองแร่ “เขาศูนย์” อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ในขณะที่เธอเริ่มชีวิตใหม่ในฐานะ “เถ่าชิ้ว” ร้านข้าวแกงบน เขาศูนย์ อยู่ได้ไม่นาน สามี-ภรรยา ผู้ว่าจ้างก็ทะเลาะกัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปด้วยอารมณ์โกรธ ทิ้งร้านไว้ให้เธอดูแลเพียงลำพัง ท่ามกลางคนแปลกหน้าและบรรยากาศอันน่า สะพรึงกลัว

“ไหนๆ ก็ตั้งใจมาแล้วสู้กันสักตั้งไม่รู้จะไปไหนอีกแล้ว”นางปลุกปลอบตัวเอง
เพียงมื้อแรกของวันแรกที่ร้านเปิด ปรากฏว่ากับข้าวไม่เพียงพอต่อคนงาน ที่ขึ้นมาจากหลุมแร่. ด้วยความเหน็ดเหนื่อย หิวโหย

“ไหร้ไซทำกับข้าวน้อยแรง อะไรกันทำไมทำกับข้าวน้อยเหลือเกิน” หัวหน้าคนงานเอ่ยถาม
“ฉานม้ายหรู่ว่าเติ้นมีกี่คนนิ” (ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณมีกี่คน)เถ่าซิ่วพยายามอธิบาย
“ปัง!”ลูกกระสุนปืนเจาะทะลุหม้อแกง ความหิวทำให้หัวหน้าคนงานบันดาลโทสะ ท่ามกลางคนงานคนอื่นๆ ต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้ายุ่ง เพราะต่างรู้กิตติศัพท์ “นายหัว” คนนี้ดี ขณะที่แม่ค้าเข้าแกงยืนสั่นสะท้านกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ในใจก็นึกตำหนิใครบางคน
“ไซไม่มา หนะวันหนี่?” (ทำไมวันนี้ไม่มา)

ชีวิตครอบครัวเริ่มจะมีความสุข แต่แล้ว…เพียงปีเศษ ผู้เป็นสามี ซึ่งต่อสู้กับมัจจุราชที่เรียกกันว่า “แร่เข้าปอด” หรือโรคปอดฝุ่นหินทราย (Silicosis)เงินที่เก็บสะสมเอาไว้ หมดไปกับค่ารักษาโรคที่คร่าชีวิตนายหัวคุมหลุมแร่แทบทุกคน ก็มิอาจจะรั้งชีวิตผู้เป็นสามีไว้ได้…

เรื่องราวความรักที่พลัดพราก ระหว่างนายหัวผู้คุมหลุมแร่กับเถ่าซิ้ว แม้เขาจะจากไปนานหลายสิบปี ไม่แน่นะเขาอาจจะไปรอเธอคนนั้น ที่ปลายทะเลหมอก“เขาศูนย์”ก็เป็นได้ใครจะไปรู้…