เรื่องและภาพ:ชูลี สุชาติ

ภายใต้แผ่นฟ้าเดียวกัน ผืนดินที่หยัดยืนก็ผืนเดียวกัน ในระยะใกล้และระยะห่างออกไปยังปลาย ขอบฟ้า หากแต่ความคิดตกผลึกจากสิ่งที่มองเห็น อาจแปรสภาพไปตามจิตสำนึกที่แตกต่างกัน ดวงตาวันสาดแสงสุดท้าย ส่องสะท้อนก้อนเมฆ แซมสีฟ้าก่อนหลุบหาย ไอหมอกล่องลอยจากผืนดินหลังฝนพรำ ลอยละล่องแผ่ปกคลุมป่าเขา ลำเนาไพร คือสิ่งเล็กๆ ที่หลอมรวมเป็นความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ

บางห้วงอารมณ์รู้สึกหวาดหวั่น กับวันพรุ่งนี้จะยังมีโอกาสได้ดูดวงตะวันรุ่งหรือไม่?
จะต้องเสียเงินเป็นหลักประกันสักเท่าไหร่ ถึงจะได้ดูพระอาทิตย์ตกวันนี้หรือวันต่อๆ ไป

ชีวิตระหว่างวันก็เหมือนเดินบนเส้นด้าย เอาเข้าจริงๆ ความเป็นมนุษย์ที่เรามักจะอวดอ้างถึงความชาญฉลาดมากกว่าเพื่อนร่วมโลกต่างสายพันธ์ุ เราแบ่งแยกพวกมันเป็นสัตว์ประเภทต่างๆ มิหนำซ้ำยกยอปอปั้นถึงความเข้มแข้งในฐานะผู้ไล่ล่า ทั้งๆ ที่อีกด้านของจิตใจนั้นมีความอ่อนแอ หวาดกลัว เราจึงต้องแสวงหาสิ่งยึดเหนี่ยว คือวิถีแห่งการดำรงอยู่ ไม่ต่างกันในห้วงยามรัตติกาล บรรดาสิงห์สารา สัตว์ พวกมันคงหลบเร้นซ่อนกายอยู่ที่ใดสักแห่ง ใต้ชะง่อนผา สุมทุมพุ่มไม้ โพรงถ้ำ ฯลฯ สถานที่ที่ทำให้พวกมันรู้สึกปลอดภัย มีลมหายใจให้วันพรุ่งนี้ยังมีโอกาสได้ยลแสงแห่งดวงตาวัน