บ่อยครั้งที่มีเสียงน้อยๆ ออดอ้อน ขอให้ผมวาดภาพสักภาพให้เธอ มันเป็นภาพธรรมดาที่ซุกซ่อนอยู่ในความทรงจำ ภาพที่ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่งเธอจะเข้าใจถึงชีวิตในอุดมคติ ของเด็กชายคนหนึ่ง ฝันของคนตัวเล็กๆ ที่อยากใช้ชีวิตเรียบง่าย หากแต่ในความเป็นจริงนั้นช่างห่างไกล …เพราะความลำบากเป็นแรงขับดัน คงไม่ใช่แค่ผมกระมังที่มีความทะเยอทะยาน อยากมีชีวิตที่ดี บางทีคำว่าเจ้าคนนายคน…ร่ำเรียนสูงๆ คือสิ่งยืนยันถึงการมีชีวิตที่สุขสบาย

ชีวิตอุดมคติของคนอื่นๆ จะเป็นเช่นไรผมคงมิอาจรู้ได้ เพราะเราต่างเกิดมาเพื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หลายคนเดินไปบนหนทางสายแห่งฝันด้วยจิตใจที่มั่นคง ไม่ไขว้เขว และยังมีผู้คนอีกมากมายที่รวนเร หลงออกนอกเส้นทาง

บ้านเมืองในอุดมคติมันเป็นอย่างไรกัน? มีนักปราชญ์เมธี และนักต่อสู้ผู้ยอมแลกชีวิตต่อสู้มาหลายยุคสมัย ด้วยความฝันว่าสักวันหนึ่งจะเห็นความเท่าเทียมของมนุษย์ บางทีคนเหล่านั้นอาจรู้ซึ้งถึงคำตอบหรือไม่ก็เป็นเรื่องเล่า…ในดินแดนสนธยา

ไม่ผิดกระมังหากจะแปรความรัก ความใฝ่ฝันลากลายเส้น ระบายสีสันเป็นภาพเล่าเรื่องราวชีวิตอุดมคติของเด็กชายคนนั้น แม้คำถามของเด็กสาวที่เอ่ยถามด้วยแววตา ไร้เดียงสาถึงความเป็น “เด็กบ้านนอก” ภาพทุ่งนา กระท่อม ควาย หุ่นไล่กา ก็คือคำตอบที่ผมอยากบอกให้เธอได้รับรู้ชีวิตในอุดมคคติ ไม่ว่าเราจะมีที่มาอย่างไร เด็กบ้านนอกหรือเด็กเมือง เด็กๆ ทุกคนต่างมีภาพฝันที่งดงาม