จากก้อนหินเล็กก้อนน้อยวางเรียงซ้อนทับ หยาดเหงื่อแต่หยดมอบแด่ศรัทธา พรอันประเสริฐจะส่งแสงสว่างสู่หนทางสงบไม่ว่าภพนี้หรือในสัมปรายภพ ในโลกที่กว้างใหญ่ไม่ไกลเกินรอยเท้าของมนุษย์ที่เหยียบย่ำไปถึง ลึกสุดลึกจนถึงสะดือมหาสมุทร แม้แต่จักรวาลที่ห่างไกลแสนไกลเพียงใด ไม่มีอะไรเกินใจปราถนา

เคยรู้สึกมั้ย ? วันคืนแห่งสุข คืนวันแห่งทุกข์ เคลื่อนผ่านไป ในชีวิตประจำวันคนใกล้กันกลับเว้นช่องว่าง พื้นที่ระหว่างใจกลับทิ้งระยะห่าง เราใกล้เพียงกาย…แต่ไกลใจ

หากย่างก้าวที่เดินไปด้วยใจเชื่องช้า มองสิ่งรายล้อมรอบกาย บางทีคุณค่าของปราสาทเล็กๆ อายุนับพันปีมิได้มีข้อจำกัดแค่เพียงทับหลังที่สลักเป็นภาพพระกฤษณะยกเขาโควรรธนะ ภาพพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ภาพบุคคลประทับนั่งเหนือหน้ากาล ทว่าลวดลายที่ปรากฏในซอกมุมเล็กๆ อาจเป็นอีกส่วนเติมเต็มพลังศรัทธา แม้ว่าเทวสถานปราสาทบ้านพลวง จะไม่แล้วเสร็จก็ตาม บนเส้นทางชีวิตที่เหือดแห้ง เพียงรอยยิ้มจากมิตรภาพ…เสมือนหยดน้ำทิพย์ชะโลมใจให้มีพลังก้าวเดินต่อไป