บทกวี: สิริ​วตี
ภาพ : ชูลี สุชาติ

เป็นเพียงทัศนาการปรากฏ
อันโป้ปดของนิยามตามกระแส
สิ่งสมบูรณ์​สุดท้ายไม่เที่ยงแท้
ต่างวันผันแปรแค่วาระ

ในความหมายอันซ่อนเร้นเป็นความหมาย
ทั่วทั้งหญิงทั้งชายที่พบปะ
มีวัตถุอ้างถึงซึ่งพันธะ
เพื่อลิ้มรสผัสสะชะตากรรม

ในวงโคจรของดวงดาว
ล้วนเปล่งความสุกสกาวทุกคืนค่ำ
ครอบคลุม​ด้วยผ้าห่มที่ลมทำ
วาวแสงและซ้ำจะหยัดยืน

ไม่มีระเบียบใดที่ไหนเล่า
จะเทียบเท่าผืนฟ้าเวลาตื่น
แม้ในยามค่ำแห่งกล้ำกลืน
สดชื่นเมื่อเห็นว่าเป็นเช้า

จักรวาลเขียนกฎเกณฑ์อย่างเร้นเงียบ
แฝงถ้อยความคมเฉียบทั้งใหม่เก่า
โดยทุกทัศนะอันจางเบา
ที่ระเบียบของเราไม่เข้าใจ