บทกวี : มีนา ฟ้าศุกร์
ภาพ : ชูลี สุชาติ

¤ ตื่นมารับรู้ปัจจุบัน
อาบตะวันที่ทอดเงาในเช้าชื่น
หอมน้ำค้างหว่างใบไม้ในค่ำคืน
กลิ่นดินชื้นสดใหม่ได้ดอมดม

¤ ทอดตามองเบื้องหน้าขอบฟ้ากว้าง
อาจหลุมพรางซ่อนไว้ให้ติดหล่ม
เช้าที่ชื่นอาจชอกช้ำทำระบม
ตั้งสติปลดเงื่อนปมที่เป็นไป

¤ ความเจ็บปวดทั้งหมดจงจดจำ
เป็นบทเรียนตอกย้ำเริ่มต้นใหม่
มีความรัก..นำทาง..ระหว่างใจ
ระหว่างเรา..จะยิ่งใหญ่..และมั่นคง

¤ ตื่นมารับรู้ปัจจุบัน
ใช้ชีวิตวันต่อวันไม่ลุ่มหลง
ตราบที่ดวงตะวันนั้นขึ้น,ลง
รักแห่งเรา..จะสูงส่งเป็นนิรันดร์.