บทกวี:สิริวตี
ภาพ :อัยย์ รินทร์

ไม่มีอะไรหรอกเจ้าดอกไม้
ที่จะให้วันคืนที่ชื่นฉ่ำ
นอกจากหยาดฝนที่หล่นพรำ
เริงร่าร่ายระบำจากฟากฟ้า

ไม่มีอะไรหรอกที่คงมั่น
นอกจากดินผืนนั้นแน่นอนกว่า
มันมากมายกว่าใครได้วาจา
บอกกับตัวเธอว่าช่างงดงาม

ไม่มีเพื่อนคนไหนที่วิเศษ
ดั่งหย่อมหญ้าคุ้มเขต, เธอมองข้าม
นักท่องเที่ยวมากมายไม่รู้นาม
ไม่เทียบความพยายามผีเสื้อนั้น

ไม่มีสิ่งใดหรอกเจ้าดอกไม้
จะปลิดดอกปลิดใบให้หวาดหวั่น
เท่ากับมือเคยเก็บเมล็ดพันธุ์​
จะปลิดก้านคนละอันเอาไปดม

ไม่มีความจริงใจของใครหรอก
ที่ไล่หมอกความหนาวคราวเข้าห่ม
มีแต่ความจริงใจในสายลม
ที่ยังคอยพร่างพรมกับเมฆพราย

ไร้ชีวิตชุบชีวีกี่ชีวิต
สัมพันธ์​อันศักดิ์สิทธิ์​ไม่สลาย
ของดินน้ำอากาศไม่คลาด, คลาย
ปลุกสำนึกกี่รายเพื่อดำรง

ไม่มีใครหรอกเจ้าดอกไม้
มาป้อนอาหารให้เจ้าใหลหลง
มีแต่ธรรมชาติที่อาจอง
ที่ยังทรนงจะหยัดยืน

เมฆฟ้าคลุมฟ้ามาลอยคว้าง
ฝุ่นผงเข้าขวางใครต่างยื่น
เจ้าดอกไม้, ภัยใดในครู่คืน
ธรรมชาติจะฟื้นเพื่องอกงาม