เรื่องและภาพ : อัยย์ รินทร์

ในแต่ละวันทุกๆ ขณะลมหายใจมีหลากหลายปัญหาอาจสั่นคลอน สภาพจิตใจ วูบอารมณ์อ่อนไหวและบางครั้งหมดเรี่ยวแรงที่จะยัดยืน  “ศรัทธา” คือพลังขับเคลื่อนไปสู่หนทางแห่งการค้นพบความจริงที่มีอยู่ โลกสร้างทุกสิ่งมาคู่กัน ทว่าวันใดวันหนึ่งเราอาจต้องโศกเศร้า เสียใจกับการพรากจาก ไม่ต่างกัน…คนแรมรอนเดินทางไปทุกแห่งหน เขา-เธออาจตื่นตา ตื่นใจกับโลกในบางแง่มุมที่มองเห็นมันอาจแผ่กว้างความรู้  ขยายขอบแห่งมิตรภาพจากเพื่อนร่วมทางและคนผ่านไปมา แต่มันต้องแลกด้วยความเหงา โหยหาและคิดถึงในยามที่นั่งจับเจ่าอยู่ลำพัง

แย่งศพ

เย็นย่ำบ่ายวันนั้นขณะยืนมองเหล่านาง-นายรำก้มลงกราบสรีระสองอดีตเจ้าอาวาสผู้ละสังขาร ประดิษฐิ์สถาน อยู่ในโลงมอญ รู้สึกทึ่งกับพลังศรัทธาของพวกเธอเหล่านั้น ไม่ว่าแดดจะร้อน อบอ้าวหรือชุดที่สวมใส่รัดแน่น จนเหงื่อกาฬไหลอาบชุ่มไปทั้งตัว หากแต่เขา-เธอยังคงร่ายรำ เพื่อให้สิ่งที่มีมานานแล้วได้สืบสาน ไม่ปฏิเสธว่ายุคเลื่อนไหลกำลังนำพาเราสู่ความเจริญวัฒนา หากแต่บางเวลาเรากลับโหยหาภาพจำในวันวาร

วันวารของเมืองเยเป็นอย่างไร ผมมิอาจรู้ได้ ทว่า ณ ห้วงเวลานั้นผมได้เห็นถึงพลังของความศรัทธา ที่เริ่มจากสิ่งเล็กๆ ก่อร่างสร้างเป็นปราสาท เป็นโลงมอญ จากหยาดเหงื่อของเหล่าสาธุชน เพื่อบอกเล่าว่ากาลครั้งหนึ่งเคยได้มีโอกาสรวมพลังความสามัคคี คือรอยจดจำอันทรงคุณค่า ที่ผมอาจพูดได้ว่าโชคดีที่มีโอกาสถูกบันทึกเหตุการณ์…ว่ามั้ย! บางทีควรปล่อยให้ภาพได้และบอกเล่าเรื่องราว.

ปราสาทมอญ
ปราสาท เผาสรีระอดีตสองเจ้าอาวาสวัดเจ่ย เมาะ เปิ่ง