เรื่องและภาพ : อัยย์ รินทร์
บนเส้นทาง…คอนกรีต

เข็มไมล์หน้าปัดบอกความเร็ว ๑๒๐ กิโลเมตร / ๑ ชั่วโมง ผมเหยียบคันเร่งรถกะบะคู่ใจทะยานไปบนเส้นทางกลางแดดร้อนระอุตอนเที่ยงวัน ด้านข้างหญิงสูงวัย ผมสั้น ร่างป้อมนั่งหลับนก เธอคงเหน็ดเหนื่อยกับการขึ้นๆ ลงๆ รถเพื่อนำพระพุทธรูปมามอบกับโรงพยาบาลอำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เริ่มตั้งแต่โรงพยาบาลอำเภอวังน้อย พบปะพูดคุยกับตัวแทนผู้รับมอบพร้อมทั้งบอกเล่าที่มา “โครงการปั้นดินให้เป็นบุญ” และศิลปินผู้รังสรรค์องค์พระปฏิมากร ด้วยพระพักตร์ดูสงบ รอยยิ้มอันบ่งบอกถึงความสุข จนผู้รับถึงกับเอ่ยปากชื่นชมงดงามยิ่งนัก หลายคนอึ้ง ทึ่ง กับคำเฉลยถึงวันวารมือของศิลปินปั้นผู้นั้นเคยเปื้อนบาป เปื้อนคราบเขม่าดินปืน ไม่มีใครแก้ไขอดีตได้และเขาก็ได้ชดใช้ผลกรรมจากสิ่งที่ทำ

ปั้นดินให้เป็นบุญ

ป้ายบอกทางอีกไม่กี่กิโลเมตรก็จะถึง โรงพยาบาลผักไห่อันเป็นสถานที่สุดท้ายของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา หลังตระเวณมอบพระ ให้กับ รพ.อ.อุทัย ,รพ.อ.เมือง ,รพ.อ.บางปะอิน, รพ.อ.บางไทรและ รพ.อ.เสนา กว่าค่อนครึ่งวันที่ไม่ได้หยุดพัก อากาศร้อนระอุปานใดแต่หญิงสูงวัย ๖๐ ขวบปีคนนี้ไม่ยอมจำนนกับสภาพร่างกาย ปวดเข่า เมื่อยเท้าลุกเดินต้องคอยช่วยกันพยุง บางครั้งคนเราก็ไม่รู้ถึงเหตุผลที่ทำลงไป ไม่มีคำอธิบายให้เห็นเด่นชัด ทว่าหลายคนเรียกเธอว่า “ครู” ผู้คอยช่วยเหลือ โอบกอด มอบวิชาความรู้ สรรหาหนทางสว่างทั้งในโลกหลังกำแพงและเมื่อถึงวันที่เหล่าลูกศิษย์เดินออกมาจากประตูกุมขัง

สัญญาณโทรศัพท์ดังปลุกหญิงสูงวัยเผยรอยยิ้มอย่างดีใจหลังทราบข่าวจากทางโรงพยาบาลราชทัณฑ์ว่า “ทูน ผู้ป่วยชาวปะโอ ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยในพม่า เป็นผู้หนึ่งที่ได้รับพระราชทานอภัยโทษ ในพิธีบรมราชาภิเษก” หากแต่สิ่งที่เธอต้องกังวล คิดหาหนทางช่วยเหลือลูกศิษย์ผู้ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ เพราะเขามีอาการกระดูกเปราะจนทำให้ต้องนอนติดเตียง หญิงสูงวัยกดเบอร์โทรศัพท์หาคนโน้น คนนี้ สถานที่แห่งหนใด ใกล้หรือไกลขอเพียงให้รับลูกศิษย์ไว้ดูแล ส่วนเงินสนับสนุนทั้งค่าเดินทางรวมทั้งไปส่งด้วยตนเอง เป็นเงินของกองทุนที่ได้รับบริจาคมาจากผู้สนับโครงการปั้นดินให้เป็นบุญ ยามว่างจากพูดคุยทางโทรศัพท์เธอจะเล่าถึงศิษย์คนนั้น

ทูนอยู่ในโรงพยาบาลราชทัณฑ์มาหลายปีแล้ว ชอบอ่านหนังสือ และชอบวาดรูป พี่ต้องหาที่อยู่ให้ อาจซื้อกระดาษ สี ไว้ให้เขาวาดอย่างน้อยเขาจะได้รู้สึกมีคุณค่า …คนอื่นจะคิดอย่างไรก็ช่างพี่ก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง ทูนก็เป็นมนุษย์ มีชีวิต มีเลือดเนื้อจิตใจเราควรมีมนุษยสัมพันธ์ต่อกัน

ปั้นดินให้เป็นบุญ
คุณอรสม สุทธิสาครและทีมงานโครงการปั้นดินให้ส่งมอบพระพุทธรูปให้กับตัวแทนจากโรงพยาบาล

เม็ดฝนโปรยปรายลงมาในขณะที่เรายังเหลือโรงพยาบาลท่าหลวงจังหวัดลพบุรี อันเป็นหมุดหมายสุดท้าย อีกครั้งกับการได้รับโอกาสให้เป็นสะพานบุญ นำพระพุทธรูปไปมอบให้กับโรงพยาบาลอำเภอของจังหวัดอยุธยา จังหวัดลพบุรีและสาธารณสุขจังหวัดอุทัยธานี ทุกๆ การเดินทางย่อมมีจุดสิ้นสุด ซึ่งอาจหมายถึงจุดเริ่มต้นครั้งต่อๆ ไป ไม่ว่าหนทางจะยาวไกล ลำบาก เหนื่อย หากแต่หญิงสูงวัยคนนั้นยังคงมุ่งมั่นที่จะสานต่อปณิธานของตัวเอง เพราะความสุขของคนเราไม่มีคำว่าสิ้นสุด ไม่มีอะไรจะหยุดผู้หญิงอย่าง “อรสม สุทธิสาคร” นอกจากสังขารจะโรยรา ทว่าหัวใจของเธอคงท่วมท้นไปด้วยความสุข