บทกวี:สิริวตี
ภาพ : อัยย์

ยืนเปลี่ยวเดียวดายบนดินด่าง
ทะเลยังเหินห่างให้เราห่วง
เวิ้งฟ้าไร้ฝนจนลืมทวง
แต่คลื่นทั้งปวงยังซัดทราย

เคยโดนโอบกอดล้วนรอบด้าน
เหตุใดไหลซ่านระส่ำระส่าย
รากเลื้อย, ดินแล้งเกือบแห้งตาย
มือใครปองร้ายยังไม่รู้

เสฉวนชวนหายไม่ได้หวน
ปลาป่วยว่ายป่วนจึงหดหู่
ให้ทรงจำที่เห็นนั้นเป็นครู
กระแสลมลู่, รากยึดยืน

ดั่งกาลเวลามาเปลี่ยนแปลง
ต่างมือต่างแกล้งจากแหล่งอื่น
เศษซากผู้ใดเอาไปคืน
ขยะยังเต็มพื้น, ผืนทะเล

ยืนเปลี่ยวเดียวดายบนดินด่าง
ธาตุอาหารต่างต่างเริ่มห่างเห
เต่างาบพลาสติกหงายพลิกเพ
ขยะยังถูกเทอยู่ทุกวัน

ยังต้องเติบโตเข้าหาแสง
แม้หมดเรี่ยวแรงก็ไม่หวั่น
หวังยืนเป็นเกราะเพราะป้องกัน
ขยะที่แบ่งปันทุกสังคม