บทกวี :ริมฉัตร
ภาพ : อัยย์ รินทร์

.. ไปตามรางบึ่งห้อด้วยล้อเหล็ก
ถึงล้อเล็กก็มั่นคงพาส่งถึง
สถานีเช้า-ค่ำในคำนึง
เร่งตะบึงบางครั้งริมฝั่งใจ

.. หยุดพักบ้างยามนึกรู้สึกท้อ
จอดเพื่อรอเรี่ยวแรงเข้มแข็งใหม่
สร้างพลังเพียงพอมุ่งต่อไป
มองฟ้าใสเย้าหยอกดอกไม้บาน

.. ไปตามรางล้อเลื่อนเคลื่อนโขยก
มองดูโลกเบื้องหน้าสายตาผ่าน
ร่างตะคุ่มใกล้-ไกลหมวกใบลาน
เปียกชุ่มเสื้อเหงื่องานกร้านดำนา

.. ยังอีกไกลข้างหน้าสถานีฝัน
ต่างมีสิทธิ์​เท่ากันเพื่อฟันฝ่า
ฉึกกะฉักชะงักบ้างบางเวลา
หรือเชื่องช้าบางครั้งริมฝั่งรัก

..ไปตามรางล้อหมุนกรุ่นแดดสาย
ต่างทักทายเปิดเผยเคยรู้จัก
หลากเรื่องเล่าสมมุติ​มิหยุดพัก
ฉึกกะฉัก​เช่นนี้​ ฝัน-ชีวิต​ ฯ