บทกวี:สิริวตี
ภาพ :อัยย์ รินทร์

มืดมนบ้างไหมยามไร้แสง
กลัวไหมยามแรงเริ่มเหนื่อยอ่อน
เจ็บไหมยามฝันถูกบั่นทอน
คลอนไหมสั่นคลอนการเดินทาง

ถนนรอบด้านทั้งหนามไหน่
ก้าวขาต่อไปไม่รู้ข้าง
ดังโลกในเราเหงาอ้างว้าง
ใครนะใครบ้างเป็นอย่างเรา

เรือกลางทะเลยังลอยล่อง
มองหาบ้านช่องเพื่ออยู่เหย้า
ฟ้าน้ำคอยซ้ำตอกย้ำเอา
ไร้บ้านเหมือนเก่าที่เขาเป็น

กลั่นแกล้งแสร้งเสเฮหัวเราะ
เย้ยเยาะเหยาะหยันกันเห็นเห็น
ทุกเลือดหลั่งไหลให้ประเด็น
มากกว่าลำเค็ญที่คร่ำครวญ

แล้วเรือกลางน้ำก็อับปาง
คลื่นบ้าลมบ้างซ่าซัดสวน
ฝนชโลมทาเหมือนห่ามวล
น้ำตาฉ่ำตรวนชาติพันธุ์

หิวโหยเหน็บหนาวในน่านน้ำ
สู้สุดความช้ำที่ห้ำหั่น
หรือชีวิตใครไม่เหมือนกัน
แบ่งชนแบ่งชั้นมาชดใช้

มืดมนบ้างไหมยามไร้แสง
จุดแรงเแสงเพียรแห่งเทียนไข
แม้จะกี่ก้าวที่ยาวไกล
จงเปล่งแสงไฟอย่างไม่กลัว