บทกวี:สิริวตี
ภาพ :อัยย์ รินทร์

    เมื่อบ้านของเราเริ่มแตกแยก
มีหน้ากากแปลกแปลกให้เปลี่ยนหน้า
กลางลานคือสมรภูมิไม่คุ้นตา
สงครามความปรารถนาของผู้ใด

   ออกจากบ้านก้าวหนึ่งซึ่งก็หวั่น
ขวาก็สั่นซ้ายก็สั่นหันทางไหน
ความหวาดหวั่นวิตกซบอกใคร
เกินหยั่งใจความคิดไร้มิตรแท้

   ไม่มีที่ปลอดภัยภายในบ้าน
ทุกย่อมย่านสาดสีต่างตีแผ่
เริ่มต้นความหยาบคายอย่างไม่แคร์
ฟาดฟันชนะ-แพ้ทำแต้มคู

   ยังมีที่โผผกให้นกฟ้า
โดยปีกปรารถนาเอื้อมมาสู่
รอยยิ้มของนกฟ้าช่างน่าดู
โบกสะบัดปีกสู้ซึ่งเสรี

   ตารางฟ้านั้นหรือคือสิทธิ
ต่างไร้คำตำหนิแม้ที่นี่
ยังฟ้อนฟ้าเย้ยฟ้าถ้ามีดี
ไม่มีศักดิ์​ไม่มีศรีชีวิตนก

   แต่ยังไม่มีที่ให้เราเดิน
ทุกแห่งยังเผชิญความผันผก
มองดูความวุ่ยวายและวนวก
บนแผ่นบกซุ่มสิงผีชิงชัง

   ยามที่บ้านของเราเริ่มเหนื่อยล้า
ฟ้าทั้งฟ้าคือนิยามแห่งความหวัง
โหยหาสิทธิ์​เสรีอย่างจีรัง
ในดินแดนผุพังยังไม่มี