บทกวี สิริวตี

ภาพ อัยย์ รินทร์

ยามเมฆเบิกสีฟ้าคลี่ผวย
น้ำค้างหยดย้วยลงยอดหญ้า
เมล็ดข้าวพืชพันธุ์​ธัญญา
เติบพร้อมน้ำตาฤดูกาล

ลืมแล้วรสตีนควายเคยย่ำ
เมารสควันดำเขาพ่นผ่าน
ปวดเสียงไถส่งตรงลุ่ม, ลาน
มึนกลิ่นเมื่อวานสารเคมี

ยังรอเม็ดฝนมาหล่นร่วง
ตาวันทั้งดวงฉายรังสี
นกดงหรุบปีกแห่งเสรี
ทิ้งกายยอมพลี, ยาพืชพันธุ์​

น้ำฟ้าชะล้างแค่บางร้าว
รู้ไหมบางคราวหนาวใจ, หวั่น
ลมจะเพพัดละอองนั้น
ที่พ่นสู่ฉันเข้าปากใคร

น้ำค้างหยดย้วยลงยอดหญ้า
เหมือนความปรารถนามามอบให้
เมล็ดพันธุ์​มอบพิษชีวิตภัย
น้ำตาข้าวหมาดใหม่ทุกฤดู