บทกวี: สิริวตี

ภาพ : อัยย์ รินทร์

ดูสิดาวพราวแสงแม้ฟ้าร้อน
และลมหนาวผัดผ่อนให้โหยหา
ดูสิฝนฤดูไหนไม่สร่างซา
ดูสิในแววตายังรอคอย

ยุค, ยิ้มแห่งความหวังไม่จางหาย
ศรัทธายังคุ้ม, คล้ายให้คอยหน่อย
น้ำตาตกหน้ามาปรอยปรอย
ร่องรอยเพียงถวิลกลิ่นในมือ

หลับตาทุกทุกครั้งยังนึกถึง
ทุกทุกห้วงคะนึงซึ่งส่งสื่อ
เริ่มเจ็บปวดรวดร้าวคราวแย่ง, ยื้อ
หอมกลิ่นเคยถืออุ้งมือเรา

วันเล่าล่วงไปไม่เหลือแล้ว
ฟ้าหม่นดาวแววไม่เหมือนเก่า
เมฆหมองมองบางในจาง, เบา
อนาคตคลุมความเหงาอย่างเข้าใจ

ดูสิจันทร์ฉายส่องต้องแสงจ้า
ดวงตะวันอ่อนล้าเช้าวันใหม่
ร้างการรอคอยรอยยิ้มใคร
ลืมหลงลืมไป, คงคล้ายกัน

พบความวุ่นวายทุกห้วงหน
เจ็บปวดสับสนจนหวาดหวั่น
จะชนะหรือแพ้แต่ละวัน
อยากจับมือเธอนั้น…นานกว่านี้