บทกวี:สิริวตี

ภาพ :อัยย์ รินทร์

จาก​ริมขอบคุ้งตรงรุ้งสาย
ระลอกน้ำวาวประกายอยู่ที่นี่
เราเอื้อปันครรลอง​ดองไม​ตรี
จวบจนท้องนทีเป็นสีชา

คราตะวันพลันพลบจะหลบดวง
รื่นรอยยิ้ม​ทั้งปวงแปลภาษา
สืบสองมือยื่นแจกหรือแลกปลา
สร้างสีสันล้ำค่าระหว่างทาง

ห้วงวิถีทำกินเกือบกลืนหาย
เสียงวักน้ำและฝีพายเพิ่มรอยห่าง
เคยมีแจกเหลือเฟือกลับเจือจาง
ประทับรอยยิ้มร้างให้ห่างกัน

โอ้ใจเอยเคยคุ้นกลับขุ่นข้อง
แม่น้ำล่องทำนองกลับหมอง,หวั่น
เครื่องหาปลาเคยถือ,สองมือปัน
สะท้อนทุกทุกวันหวาดระแวง

สายน้ำไหลผ่านไปไม่ไหลกลับ
ระลอกน้ำยวบยับอยู่ทุกแห่ง
ท้องนทีสีชาร้าว,ราแรง
เคยเติมแต่งแบ่งเอื้อไม่เหลืออิง

ก่อนแม่น้ำจะกลายสีเป็นสีเลือด
จากหัวใจช้ำ,เดือดกว่าทุกสิ่ง
พยุงความจริงใจที่ใสจริง
ในแม่น้ำเย็นนิ่งอยู่นานเนา

จากริมขอบคุ้งร่วมรุ้งสาย
ทิ้งรอยจางความหมายไม่เหมือนเก่า
ราวฝีพาย-ไมตรีมีในเรา
เหลือเพียงเงาและเงาอันเบาบาง