บทกวี:สิริวตี
ภาพ :อัยย์ รินทร์

สลักภาพซาบซึ้งซึ่งสูงส่ง
ศรัทธา​อย่างซื่อตรงดำรงมั่น
แต่ละภาพจำหลักลายคล้ายคล้ายกัน
ประนมมือตราบวันพุทธันดร

หลากเรื่องราวเสื่อมเสียและสิ้นสูญ
ภาพเนินนูนเข้มแข็งกลับแห้ง,กร่อน
จะฟาดฟ้ามาฟันกี่พันกร
มือประนมไหว้วอนอยู่ไม่วาย

แม้ม้วยดินสิ้นฟ้าอากาศธาตุ
จึ่งจำหลักผงาดไม่อาจหาย
ประหวั่นหวังวันหน้าครั้งครา, คลาย
หนึ่งแผ่นหินชิ้นสุดท้ายยังสืบความ

ชะรอยชั้น,ชนใดได้สานต่อ
แม้ถูกทุบทุกก้อนก่อในทุกท่าม
ถ้วนทุกรูปร่วมเรียงเหลือเพียงนาม
ความหวังยังเชื่อมโมงยามไร้เงื่อนงำ

สานศรัทธาสูงส่งอย่างสูงสุด
จวบซาบซึ้งถึงวิมุติทุกเช้า-ค่ำ
ให้ทุกภาพจำหลักเป็นหลักจำ
กว่าพุทธันดรคลอนซ้ำ,อันตรธาน