บทกวี : สิริวตี
ภาพ : อัยย์ รินทร์

เรามีตัวตนที่แตกต่าง
เรามีบางอย่างที่อ่อนไหว
เราล้วนต่างหน้าต่างตาใจ
กำลังเดินทางใดที่ใครปู

หลังฉากชักวางอย่างห้าวหาญ
น้ำเสียงบงการยังคงอยู่
อ่อนนอกแข็งในใครล่วงรู้
ชักมือขึ้นชูช่างชำนาญ

เรามีความคิดที่ต่างแตก
เราต่างผิดแผกคนละด้าน
เราล้วนแฝงฝังด้วยสันดาน
บางครั้งร่วมต้านที่เรากลัว

ทุกค่ำทุกครั้งปรับและเปลี่ยน
วนวนเวียนเวียนเรื่องดี-ชั่ว
ทุกค่ำทุกครั้งที่ต่างตัว
ยังเชิดหุ่นมัวมุมมืดมิด

ราวไร้ตัวตนที่ลับเร้น
เริงเล่นละครสวมซ้อนสิทธิ์
ชักเชิดหุ่นชนคนละนิด
แทนหนังชีวิตอย่างออกรส

เราล้วนต่างหน้าที่หน้าฉาก
บางยุคยังยากฟัง, พากย์​บท
ปัจเจกประจุทุรยศ
ปรากฏเป็นมุกรุกและล้ำ

ฉิ่งฉับฉิ่งฉับรับเสียงฆ้อง
เมื่อหมดเสียงกลองเริ่มร้องร่ำ
ตะลุงตุ๊งเพริดเชิดจนช้ำ
พากย์​ความระยำอย่างจำเจ