เรื่องและภาพ: อัยย์ รินทร์

๑๑๐ ปีที่แล้ว เรื่องเล่าของ”แม่”ซึ่งประพันธ์โดย แม็กซิม กอร์กี้ ผลงานนวนิยายการต่อสู้เล่มหนึ่งได้อุบัติขึ้น ตัวละครเอกที่มาจากชนชั้นแรงธรรมดา พลังของวรรณกรรมชิ้นนี้ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลง “ในท่ามกลางการต่อสู้เพื่ออนาคตที่ดีกว่า ไม่ว่าจะเป็นมหาชนของประเทศใด “แม่”ไม่ได้เป็นแม่เฉพาะคนงานรัสเซีย หากยังเป็นแม่ของคนงานทั่วโลกนี้”

บทกวี”เคียวชู”ที่อธิบายถึงความรักอมตะ โดย ทัตสึจิ มิโยชิ

“โอ ท้องทะเล ในถ้อยคำภาษาญี่ปุ่นเจ้าหมายถึงแม่ โอ แม่ในถ้อยคำภาษาฝรั่งเศส เจ้าหมายถึงท้องทะเล”

หนังสือเล่มหนึ่งซึ่งผมได้รับจากผู้อาวุโสที่เคารพนับถือ “แม่จ๋า”

“ไม่มีใครดอกที่จะเกิดมาเป็นทาสอยู่ตลอดชีวิต ทาสเขายังปลดปล่อยให้ได้เสรีกันทั้งโลก ทาสชีวิตก็ยังมีเวลาเงยหน้ายิ้มอย่างมีชัย แต่ผู้หญิงอย่างแม่ไม่ทราบว่าเพราะอะไร? ลูกจึงรู้สึกแต่ว่า แม่คนเดียวที่ทำงานเหมือนทาส ไม่ยอมได้รับการปลดปล่อย ไม่ร่ำร้องขอชัยชนะ และไม่ยอมหยุดชีวิตแห่งความเป็นทาส เพื่อบุรพการี เพื่อผัวและเพื่อลูก กระทั่งอวสานแห่งชีวิตของแม่ แม่จ๋า ลูกขอใช้น้ำตารำลึกถึงน้ำใจของแม่ ซึ่งมีต่อลูกไปจนตลอดชีวิต” รพีพร (สุวัฒน์ วรดิลก)

ในโลกที่มีเรื่องราวมากมาย นวนิยาย เรื่องสั้น บทกวี สารคดี หลายเรื่องก็บอกเล่าเรื่องราวความรักชายหนุ่มหญิงสาวบางเรื่องก็บอกเล่าการต่อสู้…แต่เรื่องราวของแม่ก็ทรงพลานุภาพ เพราะ “แม่” คือ “มารดาของโลก” ดั่งคำ ท่านพุทธทาสภิกขุ

เจ้าแมงปอตัวน้อย ก็เช่นกันมันได้รับโอกาสจากผู้ให้ จึงมีโอกาสได้โบยบิน

ขอบคุณที่มา หนังสือ “แม่” เขียนโดย แม็ก ซิม กอร์กี้

หนังสือ “แม่จ๋า” จาก สัมพันธ์ ก้องสมุทร

บทกวีในหนังสือ “ลิขิตสี่ฤดู” แปลโดย พจนา จันทรสันติ