บทกวี : สิริวตี

ภาพ: อัยย์ รินทร์

ตึกสูงเสียดกันถึงชั้นฟ้า

จันทร์เจ้าขาอยู่ไหนมองไม่เห็น

ฤดูหนาวผ่านเลยไม่เคยเย็น

มีหมอกเป็นความหมองละอองควัน

ก่อนเคยขอข้าวแกงขอแหวนไว้

ทุกทุกสิทธิ์เคยให้ไม่ใช่ฝัน

ท่ามกลางทุกราตรีร่วมมีจันทร์

ในทุกค่ำคืนนั้นผ่องพร่างพราว

เปล่งปลั่งนวลฉวีสีบริสุทธิ์

เหลือเพียงความสมมุติบนห้วงหาว

ความมืดหมองมัวเพียงชั่วคราว

คลับคล้ายเนิ่นยาวราวกัปกาล

โอ้! จันทร์เจ้าขาข้าเคยขอ

เปล่งแสงเถิดหนออย่าไกลบ้าน

กระต่ายบนดวงจันทร์เฉกวันวาน

ยังงามเนิ่นนาน ณ กลางใจ

กอดลมต้นฤดูแห่งคิมหันต์

กับคำมั่นห้วงราตรีที่อ่อนไหว

แม้ช่วงชีวิตร้างมิตรใด

จะคอยจันทร์อำไพจนหมดลม

ตึกยังสูงเหยียดขึ้นเบียดฟ้า

เพียงหยาดน้ำตามากอดห่ม

ริ้วรอยรวดร้าวเศร้าระทม

เคียงคู่ความขื่นขมทุกค่ำคืน