บทกวีโดย: ชมัยภร บางคมบาง
ภาพ : อัยย์ รินทร์

น่าสงสัยทำไมคิดถึงจัง
เวลายังเคลื่อนไปไม่หายคิดถึง
เหมือนสายใยแน่นขนัดและรัดรึง
ความรู้สึกลึกลึกจึงไม่คลาคลาย

จะเดินไปทางไหนก็เห็นแม่
เหมือนเพียงแค่เข็มหล่นใจก็หาย
เหมือนแม่ยังเคียงใจไม่รู้วาย
ทุกอย่างยังชัดฉายให้ตายล

 ให้หูยินโทรศัพท์รับเสียงแม่
ยามใส่บาตรกุศลแม่แผ่ทุกหน
ยามกราบพระสาธุและสวดมนต์
แม่ยังดลมาบันดาลสมานใจ

นี่คือรัก,อันเกินคาด
เราผูกกันทุกชาติเลยใช่ไหม
น้ำตารินหล่นพร่างอยู่ข้างใน
ยังรักแม่เกินจะใช้คำพรรณนา

หมดทุกคำล้ำทุกถ้อยค่อยจารจรด
เลือกสรรทุกพราวพจน์รสภาษา
ไม่มีถ้อยไม่มีคำจำนรรจา
ทั้งฟากฟ้าทั้งแผ่นดินสิ้นแล้วคำ

เหลือแต่คำง่ายง่ายใช้กับแม่
ลูกขอแค่ “รักคิดถึงจนใจฉ่ำ”
ร้องไห้เพราะคิดถึงแม่แค่ซ้ำซ้ำ
โลกงามล้ำเพราะมีแม่ แม่ทุกคน

***********************