บทกวีโดย: สิริวตี

ภาพ : อัยย์ รินทร์

 รู้ว่าไม่มั่นคงในดงดอก
โบยบินบอกว่ารักอย่าหักหาญ
ขอทุกเช้าชื่นชวนกระบวนบาน
ลิ้มรสหวานให้นานนักสักนาที

  โน้มตัวลงจุมพิตแม้นิดหนึ่ง
ให้ตราตรึงซึ่งรักไร้ศักดิ์ศรี
ถนอมงามน้ำใจไว้ให้ดี
แม้ร่วงโรยวันนี้ไม่มีลืม

   งามน้อยงามนัก
งามในความน่ารักปักใจปลื้ม
ธรรมชาติช่วงเช้าให้เรายืม
รู้รสดื่มด่ำล้ำประจำใจ

   ผลิบานเบ่งเต่งตูมแล้วตกร่วง
กงเวียนบ่วงหมุนซ้ำกลายกรรมใหม่
ประจงจับเกสรบินว่อนไป
เริงร่าไล่ไล้โลมในโดมดง

  สายลมแผ่วพลิ้วผ่านผ่าม่านหมอก
ชั่วฟ้าฟอกสีครามแสนงาม, หลง
หรือความรักสร้างสรรค์อันบรรจง
เป็นแรงส่งทุกฝันดั่งบันดาล

รู้ว่าไม่มั่นคงในดงดอก
กระซิบบอกว่ารักอย่าหักหาญ
ขอทุกเช้าชื่นชวนกระบวนบาน
ลิ้มรสหวานให้นานนักสักนาที

แม้ร้าวร่วงลืมลับไปกับกาล
ทุกวันวารท้นทวีให้มีแรง