เรื่องและภาพ: โดย อัยย์ รินทร์

ไอแดดร้อนระอุ สภาพอากาศระหว่างวันที่ไม่มีอะไรแน่นอน บนท้องฟ้ามีเค้าลางของเมฆฝนก่อตัว ในขณะที่เบื้องล่างความร้อนจากดวงตะวันขับไล่เหงื่อกาฬไหลออกจากรูขุมขนจนชุ่มไปทั้งตัว มีบ้างบางคราที่ความเมตตาจากสายลมจะพัดผ่านมาให้รู้สึกผ่อนคลาย

ข้าพเจ้าเพ่งมองไปยังบริเวณโดยรอบ ภายใต้ร่มเงาไม้มีศาลไม้เป็นที่สิงสถิตย์ของเทพยดาหรือพระภูมิเจ้าที่ ก็มิอาจรู้ได้ หากแต่เมื่อข้าพเจ้ารู้สึกผ่อนคลายความตึงเครียดจากอากาศที่รุ่มร้อน นำพาตนเองเข้ามายืนรับสายลมใต้ร่มไม้ เพ่งพินิจกองดินที่ทับถมซากเถ้าถ่านอยู่ภายใต้เพิงหลังคาสังกะสี ดอกแพงพวยสีชมพูอ่อนสี่ห้าดอกกำลังเบ่งบาน สลับกับสีขาวของดอกมะลิ บริเวณหน้าจั่วของเพิงศาลสังกะสีมีแผ่นป้ายสีน้ำเงินสลักถ้อยคำบางประโยค น่าเสียดายที่ข้าพเจ้าไม่มีความรู้ในเรื่องของภาษาขะแมร์ อาจจะเป็นชื่อของใครสักคน และคน ๆ นั้นคงมีความสำคัญมาก จานชามคว่ำอยู่บนโต๊ะ มันจะถูกนำมาใส่อาหารผลไม้ขนมที่โปรด เมื่อมีผู้คนมาเซ่นไหว้ ใกล้กันมีตู้เซฟสีแดงสำหรับรับเงินบริจาค

ใครเลยจะคาดคิดหรือเชื่อว่าเด็กชายผู้ถือกำเนิดในครอบครัวมีฐานะ จากเปรกสบวบ เมืองกำปงธม เขามีชื่อว่าชาลอท ชาร์ ด้วยลักษณะนิสัย เรียบร้อย มารยาทงามและชอบคิดคนเดียวเงียบ ๆ มากกว่าพูด จะถูกประวัติศาสตร์โลกได้บันทึกถึงความโหดร้าย จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ข้าพเจ้ามิอาจทราบได้ว่าคือเรื่องจริงหรือไม่? แต่คนทั่วโลกเขารับรู้กันอย่างนั้น

“ใด ๆ โลกล้วนอนิจจัง”คนเราเกิดมาเพื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แม้ความแตกต่างจะปรากฎอยู่มากมาย แต่บทสรุปของความจริงในตอนท้าย คือ ดี ชั่ว ที่มักจะอยู่ตรงข้ามกันเสมอ ขึ้นอยู่กับห้วงอารมณ์ความรู้สึกร่วมของคนที่คิดเหมือนกัน

เราคงไม่ต้องพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดเมื่อครั้งกระโน้นกันมากนัก หากเก็บมันเอาไว้ในบทบันทึกการเรียนรู้ส่งผ่านรุ่นต่อ ๆ ไปว่ากาลครั้งหนึ่งมนุษย์ เคยทำสงครามกลางเมืองเพื่อเรียกร้องความเท่าเทียม โรงละครที่เป็นเวทีการแสดงของมนุษย์ มิตรผู้มีฉากหน้าเอื้ออารีย์แต่แฝงไว้ซึ่งผลประโยชน์ ศัตรูที่เคียดแค้นกลับกลายเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์ เป็นคำตอบได้ดีกระมังถึงความไม่แน่นอน

หยิบขวดเหล้าจากถังขยะมาถ่ายบันทึก รูปดาวแดงเด่นชัดและข้อความภาษาจีน ส่วนแอลกอฮอล์คงจะถูกนำไปเซ่นไหว้พร้อมกับเซ่นเข้าท้องใครบางคน ย้อนมองกลับมายังเพิงศาลา ก้านธูปกระจัดกระจาย สื่อความได้หลายอย่างตามแง่มุมความคิดที่ตกพลึกของแต่ละคน

ชายชราผู้มาจากแปรสบวบ เดินทางไกลนับหมื่นนับพันกิโลเมตร เพื่อต่อสู้ตามอดุมการณ์และหลบหนีกระเซอะกระเซิงจนถึงบั้นปลายชีวิต จากเคยมีมิ่งมิตร มีศัตรู แต่วันนี้เขากลับไม่เหลืออะไร นอกจากเพิงศาลา เถ้าถ่าน ดอกไม้บ้านๆ จานชาม กระถางธูป ตู้รับบริจาคและถังใส่ขวดเหล้าเซ่นไหว้…ความดีเลวมิได้เป็นสิ่งยืนยัน เพราะท้ายที่สุดนั้นเหลือเพียงเถ้าถ่านและผงธุลี

อ้างอิง :

กำเหลง. http://writer.dek-d.com/Writer/story/viewlongc.php?id=138659&chapter=28,29,30
แคมมี่ เด็กดีดอทคอม. http://writer.dek-d.com/cammy/story/viewlongc.php?id=205702&chapter=359

##ขอบคุณทีมงานจังหวัดศรีสะเกษ และเจ้าหน้าที่ด่านช่องสะงำ