โดย อัยย์ รินทร์

วันอาทิตย์หยุดสบายๆ กับวันจับจ่ายของคนไทยเชื้อสายจีน สำหรับคนนอกรีตอย่างผม นั่งจับเจ่านั่งจ้องแต่หน้าคอมพ์ รูด เลื่อนคลิ๊กไลค์แอนด์แชร์หน้าจอมือถือ ดีหน่อยที่ไม่หายใจทิ้งขว้าง พยายามฝึกหายใจเข้า-ออกยาวๆ จะได้ไม่เป็นภาระให้ผู้เกี่ยวข้องเขาต้องอิดหนาระอาใจว่าปล่อยมลภาวะทางความคิดที่เป็นพิษสู่อากาศ  แหงนมองท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้หมอกฝุ่นละออง มันอาจจะผ่านไปแล้ว ก็ได้แต่หวังไว้ว่าฝุ่นบ้านั่นจะหายไปจากน่านฟ้าซะที หรือบางทีมันคงยิ้มเยาะและย้อนกลับมาใหม่ในปีหน้า เปิดโอกาสให้หน่วยงานผู้เกี่ยวข้องต่างๆ ได้พักผ่อนแล้วค่อยออกมาเต้นแร้งเต้นกา แสดงท่าทีขึงขังเอาจริงเอาจังกับมาตราการผักชีโรยหน้า

จะว่าไปวิกฤติฝุ่นละอองฝุ่นก็อยู่ดีอย่างสำหรับผม ไม่มีหัวจิตหัวใจจะตะลอนๆ ไปไหน อาบน้ำประแป้ง ใช้เวลาว่างนั่งย้อนมองดูเรื่องราวที่ได้จดบันทึกลงในสมุดบันทึกและบางข้อความเผยเพร่ลงหน้ากระดานเฟสบุ๊คส่วนตัว

    การที่เราจะก้าวไปข้างสู่การเปลี่ยนแปลง ครั้งสำคัญในชีวิตได้นั้น เราจะต้องตายจากบางสิ่ง บางอย่างเสียก่อน คือการตาย เพื่อตื่นขึ้นในการเกิดใหม่ เช่นการตายจากชุดความรู้ที่บกพร่อง   ตายจากชุดความคิดที่ผิดพลาด และตายจากพฤติกรรม อันก่อทุกขสัจจะ ทั้งหลายที่เป็นพันธนาการ และปิดกั้นการก้าวไปสู่ อิสระภาพที่แท้จริง” (ศิวกานท์ ปทุมสูติ)

สามีประคองภรรยาพิการทางสายตา มาเข้าวัดทำบุญ

       ฝูงนกกระยางขาว จดๆจ้องๆหาเหยื่ออันโอชะ ที่หลบเร้นซ่อนกายอยู่ใต้โคลนตม พินิจถึงความจริง ไม่ว่ามนุษย์ สัตว์ก็แค่สิ่งมีชีวิตกระจิ๊ดริด ต่างเป็นห่วงโซ่ของกันและกัน สัตว์ใหญ่กินสัตว์น้อย เพื่อความอยู่รอด นกกระยางบางตัว แม้จะอิ่มเอมแต่มันก็โบยบินวนเวียน ไม่ทิ้งฝูงเพื่อน สัตว์กินแค่พออิ่ม และสัตว์ก็ไม่ทอดทิ้งเพื่อนร่วมทางถ้าหากไม่จำเป็น เฉกเช่นเดียวกับภาพของสามีที่คอยพยุงหญิงคู่ร่วมชีวิตผู้พิการทางสายตาและเป็นอัมพฤกษ์เข้าวัด ไหว้พระขอพร มันเป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นความรักในบางแง่มุม

วิถีผู้ทรงศีล ในทวาย

   ในวิถีของผู้ทรงศีลต้องดำเนินตามวัตรปฏิบัติ ๑๐ ประการ ยามเช้าออกเดินบิณฑบาตข้อดีคือการได้เจริญรอยตามยุคลบาท ออกกำลังกายตอนเช้า ได้เข้าถึงความสำนึกในพระคุณแม่ เห็นทุกข์จากการแสวงหาอาหาร เห็นความต้องการของประชาชนและได้ทำตนให้เป็นเนื้อนาบุญยิ่งขึ้น

    แต่ละวันล้วนมีสิ่งดีๆ รายล้อมอยู่รอบตัวเป็นพลังสร้างสรรค์ พลังศรัทธาสร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้มากมาย นั่นอาจจะเป็นปฐมบทของความเปลี่ยนแปลง ยิ่งในยุคสมัยของโลกานุวัตร เราเดินทางข้ามทะเลแห่งความคิด คำนึงไปถึงอีกฟากฝั่งได้ด้วยปลายนิ้วสัมผัส ทว่ากลับลืมหันมองคนข้างหลัง คนรอบกายและสุดท้ายก็รู้สึกโดดเดี่ยว เหงา กระนั้นก็เถอะ ไม่ว่าความรู้สึกเหล่านี้จะมีพลานุภาพ มากมายแค่ไหน สติ ปัญญาย่อมนำพาให้เราผ่านพ้นห้วงอารมณ์ เหล่านั้นไปได้ บางคราการนำพาตนเองไปสู่วิถีชีวิตที่เรียบง่าย ปลดพันธนาการที่รัดตรึง…จากการรีบเร่งให้ถึงจุดหมาย ก็อาจสัมผัสได้ถึงความเบาสบาย.

อาทิตย์อัสดงที่แม่น้ำโขง เชียงคาน