เรื่องโดย: อัยย์ รินทร์

     ในวันที่คุณตื่นขึ้นมาตอนเช้ามองออกไปนอกหน้าต่างสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าคือม่านหมอก คุณรู้สึกสดชื่นจนอยากจะสูดลมหายใจให้เต็มกระพุ้งปอดทั้งสองข้าง ทว่าคุณกลับรู้สึกอึดอัด แสบจมูก ร่างกายกำลังบอกถึงสิ่งผิดปกติ เช้าของวันทำงานกับการค้นพบว่าคุณเดินอยู่กลางมลภาวะทางอากาศเป็นพิษ พร่องลมหายใจเข้า-ออกเอาฝุ่นละอองที่ปริมาตรได้ขนาดเล็ก 2.5 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ฝุ่นละอองในอากาศเริ่มมีผลกระทบกับสุขภาพต่อชาวโลก  โดยเฉพาะเมืองใหญ่ๆ จะเริ่มเห็นถึงปรากฏเช่นนี้เด่นชัด

   หลายประเทศกำลังรับมือและจัดการกับปัญหามลพิษทางอากาศในระยะยาว เน้นส่งเสริมการเดินทางด้วยการขนส่งสาธารณะเพื่อลดจำนวนรถยนต์ส่วนตัว สนับสนุนการใช้จักรยาน หรือการวางแผนลดรถยนต์ส่วนตัวด้วยการห้ามขายรถยนต์ดีเซล ไปจนกระทั่งการปิดโรงไฟฟ้าถ่านหินเพื่อลดมลพิษทางอากาศ  เราอยากเด็กๆ วัยสดใสรุ่นลูกหลานต้องผจญกับสิ่งที่ผู้ใหญ่ในวันนี้ ได้สร้างคุณูปการให้แก่พวกเขา โลกร้อน มลภาวะทางอากาศเป็นพิษ น้ำเน่าเสียหรือไม่ก็ระเบิดเกาะแก่ง สร้างเขื่อน-กั้นแม่น้ำ ขยะล้นเมืองฯลฯ

ใครจะเป็นผู้ริเริ่มและลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง หรือจะปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต คงต้องถามใจเราดู

*** ปล. เป็นครั้งแรกในสองปีที่ผมกลับมาเขียนบล็อกเมื่อเห็นภาพแห่งความประทับใจและอยากสื่อสารในเชิงนานาทัศนะเป็นปฐม